Mijn naam is Cisca en eigenlijk ben ik best een echte spel-o-fiel. Uit Tiel, dat rijmt ook nog. 😉

Sinds eind jaren negentig speel ik via internet de meest uiteenlopende spellen. Soms vanwege de uitdaging, maar minstens zo vaak vanwege de gezelligheid. Ik heb jarenlang Travian gespeeld, een oorlogsspel, maar ook geklaverjast en allerlei escape-, puzzel- en avonturenspellen. Daarnaast kwamen Royal Match en Royal Kingdom voorbij. Via verschillende omwegen ben ik uiteindelijk terechtgekomen in onze Dutch Freedom Room.

Doe ik nog iets anders dan internetspellen? Jazeker!

Ik wandel graag met mijn hond, teken, zwem en schilder, zing in een koor en kook ontzettend graag. Vrienden uitnodigen om samen te eten vind ik minstens zo leuk. Daarnaast ben ik gastvrouw in de kerk, geef taallessen en ben ik geïnteresseerd in eigenlijk van alles: nieuws, natuur, wetenschap en nog veel meer. Vast zijn er nog een heleboel dingen die ik nu vergeet te noemen.

Tussendoor haal ik ook nog adem. Of doe ik een siësta. Dat mag, want ik heb de zeven kruisjes inmiddels ruimschoots aangetikt. 😉

Ik ben bovendien een groot dierenliefhebster. Bijna vier jaar oud was ik toen ik verliefd werd op Astor, de herdershond van een buurjongetje. Het buurjongetje was op zijn beurt verliefd op mijn rode step. Over een ruil hoefden we dan ook niet lang na te denken. Helaas staken onze ouders daar een stokje voor. Dat leverde heel wat tranen op, maar ook een levenslange liefde voor herdershonden.

En zo ligt er, wanneer ik aan het spelen ben, inmiddels alweer mijn zoveelste herdershond, mijn lieve en trouwe Zarah, naast me.

Tja, en dan heb ik ook nog eens een groot deel van de wereld gezien. Mijn ouders waren ontzettend reislustig. Mijn moeder nam me als pasgeboren baby al mee met de trein naar Denemarken en naar onze familie in Italië. Mijn vader was kapitein en daardoor voer ik samen met mijn ouders en mijn broertje op koopvaardijschepen de hele wereld over. We kwamen in landen waar leeftijdgenootjes van mij waarschijnlijk nog nooit van hadden gehoord.

Eén ding wende echter nooit: ik werd op iedere wereldzee zeeziek. Maar verder was het fantastisch en voor al die bijzondere reizen ben ik mijn ouders nog steeds ontzettend dankbaar.

Ook later heb ik volop genoten van de wereldreizen aan boord met mijn zeevarende echtgenoot. Alleen werd de zeeziekte helaas eerder erger dan beter, vooral toen ik zwanger was van onze tweeling.

Tegenwoordig zijn het mijn drie kinderen die de wereld volop verkennen en hopelijk straks mijn kleinkinderen. Zelf bekijk ik van tijd tot tijd met veel plezier mijn oude reisfoto's.

Mijn reizen beperkt zich nu tot binnen Europa én de verschillende rooms in het spel, net als al die andere speljunks en Kingdom-nomaden. We komen elkaar dan weer in de ene room tegen voor wat rust of in de andere voor meer uitdaging. Freedom is me op het lijf geschreven, dus voorlopig voel ik me hier in de room wel thuis.  Vooral die combinatie van uitdaging, spel en gezelligheid met mijn lieve medestrijders (woord gejat van Locutus waarvoor dank) maakt het zo leuk om te spelen. 

En het mooie is: van dit soort reizen word je niet zeeziek. 😉

Liefs,
Cisca